Είστε εδώ: Εφοπλιστής | Απόστολος Βεντούρης

Απόστολος Βεντούρης

Κατά  πάντων

Χειμαρρώδης ο πρόεδρος της Ένωσης Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας και μεγαλομέτοχος της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου κ. Απόστολος Βεντούρης ξιφουλκεί κατά πάντων. Επιθετικός, αυθόρμητος, απόλυτος και παρορμητικός πιστεύει ακράδαντα στο δίκιο του και το υπερασπίζεται μέχρις εσχάτων. Κάθετος και ανυποχώρητος, δεν κρύβει λόγια. Παίρνει ξεκάθαρα θέση και προκαλεί για αντιδράσεις

Eίναι γενικά αποδεκτό, και τα αλλεπάλληλα γεγονότα του τελευταίου καιρού το επιβεβαιώνουν, ότι η ακτοπλοΐα δεν πάει καλά. Η Ένωση Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας, όπου είστε πρόεδρος, κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα φυλλάδιο με τίτλο «Προτάσεις για Βιώσιμη και Ανταγωνιστική Ελληνική Ακτοπλοΐα». Μπορείτε να μου πείτε τον κύριο άξονα των προτάσεων αυτών;
«Ο άξονας είναι η εφαρμογή του ευρωπαϊκού κανονισμού 3577 που ψηφίστηκε το 1992 και ρυθμίζει όλα τα προβλήματα της ευρωπαϊκής ακτοπλοΐας. Εμείς, σαν υπό ανάπτυξη και όχι αναπτυγμένη χώρα, ζητήσαμε μια παράταση προσαρμογής 12 ετών, επειδή είχαμε ένα σύστημα προστασίας, με το οποίο εγώ προσωπικά πάντα διαφωνούσα, αλλά αυτό δεν έχει σήμερα και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι ο νόμος αυτός ρυθμίζει τα πάντα και πρέπει να εφαρμοσθεί».
Βασική του ιδέα όμως είναι η λειτουργία της ακτοπλοΐας χωρίς προστατευτισμό;
«Και αυτό. Για να το πούμε αλλιώς, βασικό νόημα είναι π.χ. ένας πλοιοκτήτης Φινλανδός, ο οποίος δεν ξέρει ούτε τον κύριο Τζωάννο, ούτε τον υπουργό, ούτε τον κύριο Μπούσιο, ούτε κανέναν, να μπορεί να έρθει εδώ με ένα πλοίο της σημαίας του και με δικό του πλήρωμα και να ταξιδεύει. Όπως μπορεί να το κάνει ο κάθε επιχειρηματίας και επαγγελματίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό».
Σε όποια γραμμή θέλει και με όποιο τιμολόγιο θέλει;
«Ακριβώς. Και με όποια παροχή υπηρεσιών μέσα στο πλοίο θέλει. Όπως γίνεται και με το αεροπλάνο. Και από εκεί και πέρα λειτουργεί ο ελεύθερος ανταγωνισμός. Υπάρχει το ταπεινό τιμολόγιο, υπάρχει και το λουξ. Ο καθένας επιλέγει όποιο θέλει, όπως γίνεται σε όλες τις προηγμένες χώρες».
Όπως;
«Στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία».
Η ακτοπλοΐα τους όμως δεν έχει καμία σχέση με τη δική μας.
«Από ποια άποψη;».
Ότι εμείς έχουμε έναν τεράστιο αριθμό νησιών, από τα οποία τα περισσότερα είναι οικονομικά ασύμφορα.
«Εγώ σας μιλάω για εκείνα που έχουν επιχειρηματικό ενδιαφέρον. Μύκονος, Πάρος, Κρήτη, Ρόδος. Για τα νησιά που δεν ενδιαφέρεται να πάει κανένας πλοιοκτήτης ο νόμος προβλέπει να γίνονται προκηρύξεις παροχής υπηρεσίας για κάθε γραμμή. Θέλω ένα πλοίο να πάει στην Ανάφη και τη Σχοινούσα, όπου δεν υπάρχουν επιβάτες, αλλά πρέπει να μεταφέρει τούβλα, τρόφιμα, φάρμακα. Όπως ακριβώς λοιπόν το κράτος επιδοτεί τα ΚΤΕΛ, που είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και ο κόσμος δεν το ξέρει, για να πάνε στο τάδε χωριό και να μεταφέρουν τρία παιδάκια στο σχολείο, επειδή αλλιώς το χωριό θα ερημώσει, έτσι επιδοτώ και τα πλοία για να μείνει ο κόσμος στο νησί. Και μάλιστα στο νησί είναι ακόμη χειρότερα επειδή στη στεριά μπορεί να τα πάει ο πατέρας με το αυτοκίνητο. Στο νησί τι θα κάνει; Θα τα πάει με τη βάρκα; Βάζουμε λοιπόν κάτω πόσες είναι αυτές οι γραμμές, ποιο είναι το κόστος καθεμιάς, βάζουμε και ένα λογικό κέρδος και λέμε όποιος θέλει από τις 25 χώρες της Ε.Ε. ας έρθει για να πάει στην Ανάφη».
Κι αν δεν έρθει κανένας; Ή αν έρθουν πολλοί;
«Μισό λεπτό. Όλα αυτά τα προβλέπει ο νόμος 3577, ο οποίος έχει δουλέψει στην Ευρώπη επί 16 χρόνια, έχει δοκιμαστεί, έχουν γίνει οι απαραίτητες διορθώσεις και λύνει όλα αυτά τα προβλήματα. Στην Ελλάδα ο νόμος έπρεπε να ισχύει από το 2004, έχουμε 2008 και ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί».
Για ποιο λόγο;
«Για ένα συνονθύλευμα μικροπολιτικής θα έλεγα...»

Διαβάστε τη συνέχεια στον "Ε" Οκτωβρίου...