Είστε εδώ: Εφοπλιστής | Cpt Τάσος Τρέσσος

Cpt Τάσος Τρέσσος

Είναι η πιο αναγνωρισμένη μορφή ακτοπλόου πλοιάρχου. Με πραγματική υπηρεσία 32 χρόνια και 7 μήνες στο φυλλάδιο, γνώρισε και έζησε από κοντά όλα όσα αποτέλεσαν τη δομή της ακτοπλοΐας από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80 και έπειτα.

Έχει πολλά να πει και τόσα να διηγηθεί και πραγματικά θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μια ανθολογία με γεγονότα, καταστάσεις, όμορφες στιγμές και γεγονότα σταθμούς. Δυστυχώς, όμως, βρισκόμαστε σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για ό,τι περιλαμβάνει ο όρος ελληνική ακτοπλοΐα. Έχοντας απέναντί μου έναν άνθρωπο με τόσες παραστάσεις, δεν θα μπορούσα να μην ζητήσω την άποψή του και για όλα αυτά που μας απασχολούν σήμερα.

Ο Cpt Τάσος Τρέσσος, λοιπόν, σε μια διαδρομή από το 1969 μέχρι σήμερα, διατηρώντας πάντα το προσωπικό και μοναδικό του στυλ που τον έκανε ξεχωριστό και αγαπητό σε όλους μας. Tο ραντεβού είχε κλειστεί για μια καλοκαιρινή Δευτέρα στον Πειραιά, λίγες ώρες πριν την αναχώρηση του ΠΡΕΒΕΛΗΣ, στο οποίο είναι πλοίαρχος το τελευταίο διάστημα. Συναντηθήκαμε στον καταπέλτη και μετά ανεβήκαμε στο γραφείο του.

Πότε ξεκινήσατε τη ναυτική σας καριέρα;

«Tο 1969 στα φορτηγά πλοία με τη Samonas Company και έπειτα πήγα στο ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ του Καλλιμανόπουλου πρώτα ως ναύτης και μετά ως ανθυποπλοίαρχος, μόλις συμπλήρωσα την απαιτούμενη υπηρεσία. Στα φρτηγά έμεινα συνολικά 13 χρόνια, μέχρι το 1982. Τότε έκανα δύο μπάρκα στα ψυγεία ως γραμματικός πλέον. Μετά ακολουθεί αυτό το ντοσιέ που περικλείει όλη την καριέρα μου στην ακτοπλοΐα».

Ας το ξεφυλλίσουμε, λοιπόν, μαζί. Ποιο ήταν το πρώτο βαπόρι;

«Το ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΞΠΡΕΣ του αείμνηστου καπτά Κώστα Βεντούρη. Ένα φοβερό πλοίο, στο οποίο πρωτομπαρκάρισα τον Ιούλιο του 1983 ως υποπλοίαρχος. Ήταν και η πρώτη μου επαφή με την ακτοπλοΐα. Ήμουν τυχερός, γιατί σ’ αυτό το πλοίο έκανα με τους θρύλους της εποχής και όχι μόνο. Με τον καπτά Κώστα Κουράτολο, που μέχρι πρόσφατα ήταν αρχιπλοίαρχος στου Γιώργου του Βεντούρη, με τον Χριστόφορο Κοτσαμπά και τον Μιχάλη Δεναξά, που είναι σήμερα στα Superfast. Πραγματικά τότε ήταν οι δάσκαλοι της εποχής. Επόμενος σταθμός το ΚΙΜΩΛΟΣ, το οποίο κι αυτό ήταν ένα πολύ καλό βαποράκι για την εποχή του. Ευέλικτο και σε ιδανικό μέγεθος για τα λιμάνια μας, ιδιαίτερα της άγονης γραμμής. Στο ΚΙΜΩΛΟΣ έπιασα ύπαρχος με καπετάνιο ένα άλλο μεγάλο όνομα της εποχής, τον Φώτη Καλαθά. Ήταν μοναδική εμπειρία. Εκεί άρχισα να μπαίνω στο πνεύμα ενός πλοιάρχου».

Διαβάστε τη συνέχεια στον «Ε» Σεπτεμβρίου…